Lange afstand sprinters

Deze plaats is gereserveerd voor gastcolumns.

Gastheer/dame: Sjef

Lange afstand sprinters

Berichtdoor sjakie op woensdag 05 okt, 2016 17:49:05

Kijken naar Petit Le Mans wordt zo’n beetje een eindejaarstraditie van me. Je kunt de race in zijn geheel volgen op IMSA TV als je internetverbinding tenminste een beetje snel is en dan krijg je er het briljante commentaar van John Hindhaugh van radio le Mans gratis bij. Altijd leuk!

Zowiezo had ik al jaren een zwak voor Endurance races. Het is dat je ook nog moet slapen maar ik ervaar het kijken naar 24 uursraces absoluut niet als straf. Het is niet saai ook al is de race soms minder dynamisch dan een Formule 1 of Indycarrace. Die laatste twee hebben eigenlijk wedstrijden in de vorm van sprintraces: ze zijn relatief kort: maximaal 2 uur. Hoewel de 500’s in Indycar natuurlijk wel langer zijn. Maar eigenlijk is dat ook het enige verschil want tegenwoordig is een Endurance race ook zo hard mogelijk rijden tussen de pitsstops.

Of nee, er is nog een ander verschil: verkeer. Door de verschillende klasses (2 maal prototypes, 2 maal GT) moeten de snelste wagens vaak al binnen 10 ronden aan de bak met het passeren van de langzamere rijders. En dat kan soms grote verschillen opleveren.

Maar terug naar Petit Le Mans. De race werd in 1998 voor de eerste keer gereden. De race duurde 10 uur, of 1000 mijl, whichever comes first. Uiteraard kwam 10 uur of 1000 mijl ongeveer overeen zodat dat altijd zo’n leuk gevoel gaf: “Zouden ze het halen?” Daarbij eindigt de race altijd in het donker, om 22:15 lokale tijd. Dat draagt bij aan het Le Mans gevoel

En uiteraard is de plaats van handeling ook een hele goeie: Road Atlanta is een prachtige baan, met snelle bochten, langzamere bochten, lange rechte stukken, oneindige bochtencombinaties en flink wat hoogteverschil. Vooral de laatste twee bochten zijn avontuurlijk: flauwe rechterbocht onder een brug door, vervolgens een kort recht stukje steil naar beneden en dan wederom een snelle bocht naar rechts en het rechte stuk op. Als je het fout doet lig je in het decor. Het is altijd weer een fantastisch gezicht om een volledig IMSA veld van de heuvel te zien stormen bij de start.

Dit jaar moest ik het doen met beelden op m’n smartphone omdat ik in een hotel zat en het hotel geen zender had wat Petit uitzond. Ze wisten niet wat ze misten maar ja…
En Petit Le Mans stelde wederom niet teleur. Het weer was perfect, als een goedmaker voor vorig jaar toen het pijpenstelen regende. Er was een tropische storm in de buurt.

De race was een sprint van begin tot eind. Dat moest ook wel want de Ligier Honda’s van Michael Shank Racing en Extreme Speed, de beide Chevy’s van Action Express, de Chevy van de Taylors, en de Mazda’s waren 10 uur lang aan elkaar gewaagd en bleven elkaar opjagen.

Voor de beide Chevy’s was het uitkijken geblazen want beiden (Eric Curren/Dane Cameron en Fittipaldi/Barbosa) konden nog kampioen worden. De Ligier van Extreme Speed kon nog de Endurance Cup winnen. Alleen de Mazda’s en Michael Shank Racing hadden geen kampioensaspiraties meer en dat merkte je dan ook. Met name Olivier Pla scheurde met een verschroeiende snelheid over de baan en zorgde er samen met Oswaldi Negri en John Pew er voor dat de Michael Shank Ligier Honda nooit ver van de leiding lag.
Niettemin werden ze altijd op de huid gezeten, met name door de Action Express boys. Pas toen de wagen van Fittipaldi, Barbosa en Albaquerque door een klapband terugviel (Albaquerque wist hem miraculeus op de baan te houden) koos ook Eric Curren eieren voor z’n geld: het kampioenschap was immers binnen als hij de zaak heel liet….
Aan het eind ging Shank verdiend met de winst naar huis, ook al kwam Pipo Derani met de Extreme Speed Ligier nog heel dichtbij. De Braziliaan had eerder dit jaar al de 24 uur van Daytona en de 12 uur van Sebring binnengehaald, beide keren in het laatste half uur dus uiteraard stond iedereen ook in het laatste kwartier op scherp.

Aan het einde van de race kon ik alleen maar denken: logisch toch dat endurance racen leuk is? Voor niets krijg je 3, 5 of 12 F1 races achter elkaar en er wordt minstens even hard gestreden en gereden. En daarbij krijg je ook het gevoel dat het wereldje veel toegankelijker is…

Volgend jaar maar weer eens naar een race gaan, Spa, Nurburgring, Le Mans anyone?

Afbeelding
“I am never coming in. Ever.”

James Hinchcliffe by radio while testing at Road America
Avatar gebruiker
sjakie
 
Berichten: 2240
Geregistreerd: maandag 15 mei, 2006 18:49:48
Woonplaats: Utrecht

Re: Lange afstand sprinters

Berichtdoor broekie op maandag 17 okt, 2016 6:59:08

Mooi geschreven Sjakie!!
Een endurance race bezoeken? Ja, ik ben hartstikke voor
Hoeveel gram zit er in 10 pond?!?4.535,9237038 gram
Avatar gebruiker
broekie
 
Berichten: 564
Geregistreerd: dinsdag 16 mei, 2006 15:18:50
Woonplaats: Hazerswoude- Rijndijk

Re: Lange afstand sprinters

Berichtdoor Speedz op maandag 17 okt, 2016 15:25:07

Ik ben dit jaar voor de derde maal naar de 6u van Spa geweest. Schitterend. Mooie bolides, pitwalk met handtekensessie en foto's met de verschillende piloten. Mooie omkadering in de Village (met een kraan 60 meter de lucht in en zicht over het circuit bv.) en dat allemaal voor ca. 30 EUR.
Mocht je dit willen bij de F1, ben je snel het 5-voudige kwijt.

Ook de 24h van Spa (Blancpain Series) heb ik bezocht. Ook leuk met vele verschillende GT3-bollides.
Avatar gebruiker
Speedz
 
Berichten: 236
Geregistreerd: maandag 12 dec, 2011 19:23:57
Woonplaats: Kuringen (België)


Keer terug naar Columns

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast

cron